PENSAMENTOS DE OLAFSON MOKK

2012-03-01T09:45:00.005-08:00

As cobras de língua bífida.

Hai uns días estiven repasando a carpeta onde gardo os debuxos dos monumentos por min construídos e achei un ao que sempre lle tiven moito cariño: o Monumento ás Cobras que está ubicado na Praza dos Funcionarios Públicos da cidade gurzonia de Reistinache, a única cidade de mundo que tivo o acerto de cometer un acto de merecida xustiza ao decidir homenaxear a esta sufrida caste de traballadores e traballadoras tan aldraxados polos políticos e os cidadáns ignorantes. A sensibilidade da corporación municipal puxo o punto definitivo de tan acertada decisión encargándome, con total liberdade, un monumento que adornase o lugar, e eu deseñei e construín o devandito Monumento ás Cobras. A primeira reacción da alcaldesa cando lle presentei o proxecto foi de abraio e incredulidade xa que as cobras son animais de mala sona, fornecedoras de historias perversas desde Cleopatra até os nosos días, protagonistas de contos infantís nos que practican as peores maldades, arteiros e silandeiros ofidios que dan orixe bíblica á Humanidade tentando á parva de Eva (como sempre, os parvos da Historia son as mulleres) para que cometese un celmoso pecado, e tamén personaxes rastreiros da mitoloxía popular que zugan nos peitos das doncelas mentres durmen.

Comenteille á alcaldesa, a intelixente Nuria Artius, que eu sempre admirara ás cobras aínda que de pequeno me producisen certa inquedanza, que as cobras son animais inxustamente maltratados e por desgraza mal coñecidos, que colaboran coma poucos no mantemento da cadea trófica, eliminando na proporción exacta aos roedores sobrantes, que incluso algunhas especies, como a serpe do axóuxere, avisan antes de atacar cando o ser humano ou outro animal invade o seu territorio, que non fan ruídos molestos, que traballan en silenzo, que, ben miradas, son fermosas, que engulen só o necesario e que, sen embargo, as xentes as matan porque si, sen ningunha razón obxectiva, seguramente porque non as comprenden. Engadín que para adornar a Praza dos Funcionarios(as) Públicos(as) eu non concebía algo máis perfecto, e construído co corazón, que o meu Monumento ás Cobras. Chegamos a un acordo; debaixo do monumento debería haber un cartaz explicativo non fose suceder que a cidadadía confundise a miña intención.

Facendo memoria desta conversa, non sei por qué razón, veume á memoria Gloria Lago, e digo que non entendo a causa da asociación de ideas porque aínda que coido que é funcionaria non é unha simpática cobra, senón máis ben unha desas personaxes de conto que máis se parece á madastra de Brancaneves que a un admirado animal de fábula; para min non representa a beleza e a sabedoría das cobras senón a estulticia e submisión da muller do ogro do conto e, por favor, que ninguén pense que tento dicir que o ogro é o tal Laraurri que ese, máis ben, sería o bufón de El- Rei. Gloria Lago -cóntao ela no Faro de Vigo- cando era Gloriña recibiu un consello de su papá: desconfía siempre de esos que embutieron una estrella de cinco puntas en medio de la estrella de Galicia, e Gloriña botou anos e anos revisando botellas de cervexa. O papá díxolle noutra ocasión: mira, Glorieta, si te fijas bien, Rosalía de Castro no escribió casi nada en gallego, y sobre todo, no hay ningún texto de ella en el que diga que Galicia es su patria. Entón Gloriña buscou e buscou libros e, ao cabo, atopou o que confirmaba as palabras do seu papá: o libro titulábase Enciclopedia Álvarez.

Despois de ler esta historia de conto, tan bonita, escrita por Gloria Lago no Faro de Vigo, foi cando me decatei por qué razón se produciu a miña asociación de ideas: as cobras teñén a lingua bífida, o seu órgano olfactivo, e Gloria Lago, que padece anosia, rastrexa bilinguamente o panorama desde esa absurda Asociación (e digo absurda porque non ten nin sequera a categoría de dañina) chamada Galicia Bilingüe cuxo obxectivo final é tentar conseguir que o galego e a cultura propia, e a esencia da nosa nación, desaparezan de Galiza, o malo é que só poden aportar estúpidos, burdos e viscerais argumentos e que están condeados ao fracaso máis estrepitoso.

Eu recomendaríalle a Gloriña, se é que le algo que non sexa en castelán ou en inglés, que se fixese co libro Rosalía de Castro, estranxeira na súa patria, da autoría de Francisco Rodríguez, e ao mellor entendía un pouco mellor as cousas e deixaba tranquila á nosa poeta nacional galega. Para que entenda o da estrela, primeiro que deixe la fiesta jolgorrio de Estrella de Galicia dos sucesores de Rivera e que despois comece por ler o Catecismo do Labrego de Valentín Lamas Carvajal, e que lea cen libros máis, e cando estea ben preparadiña, que vaia ao Instituto a facer o exame de reválida que vai telo chupado porque seguramente cae un comentario de texto sobre Sempre en Galiza, de Alfonso Daniel Rodríguez Castelao, perdón Castellano.

OLAFSON MOKK

2012-02-22T09:50:00.000-08:00

LAPSUS FACHAE

Os psicoanalistas da escola de Freud opinaban que o subconsciente podería manifestarse sen represións no estado de hipnose, nos ataques de histeria, coa utilización de certas drogas e nos lapsus linguae, esas meteduras de pata parvas ou moi serias que todos cometemos algunha vez cando tentamos dicir unha verdade na que non cremos ou agochar unha mentira, e vémonos sorprendidos pronunciando con todas as palabras algo que queriamos disimular.

O xefe da policía de Valencia calificou de inimigos aos estudantes que reclamaban calefacción para o seu centro de ensino. Se a palabra inimigo foi froito dun lapsus, o xefe da policía é un redomado facha, pois o termo que empregou, tan brutal, é o que emprega consigo propio cando pensa nos cidadáns manifestantes. Pola contra, se o termo inimigo non foi un lapsus, o xefe da policía de Valencia é un perigoso facha. Realmente ten facha de facha, pero as veces as fachadas poden non axustarse a aquela expresión que di que a faciana é o espello da alma. A súa perruca negra e os olliños apinochetados, con brillo de cadelo chivato que acompaña aos cans de presa e morde nos nocellos, e o seu puñetazo na mesa cando falou dos inimigos producen inquedanza, a súa imaxe e os seus xestos retrotransportáronme aos tempos nos que a rúa era de Fraga Iribarne, con permiso de Luz Pozo.

Eu, malia ser constructor de monumentos, algúns deles de gran tamaño, nunca participei nas fallas de Valencia, entre outras razóns porque cando os constrúo desexo que pervivan. Sentiría moita tristura cando vese arder unha das miñas obras. Sen embargo, ao mellor este ano anímome. Non tería que pasar demasiado traballo xa que unicamente se trataría de desmontar un monumento, construído con materiais bastante lixeiros, que ubiquei o martes de entroido do ano 1997 diante do edificio do Concello de Ramodnog e que por decisión municipal nunca foi desmantelado. No meu país (un dos dous paises meus porque teño dobre nacionalidade, gurzonia e galega) tamén se celebra o entroido con costumes moi semellantes aos de aqui, e fanse coplas bulreiras. Naquela ocasión convidáranme a ler o pregón do entroido e nun parágrafo fixen unha brincadeira verbal coas contínuas meteduras de pata do rexedor municipal, da Escola de Caneda, artífice da marabillosa frase "temos que drogar o río" no canto de ter que dragalo. Engadía eu que se drogaba o río, Ramodnog resultaría ingobernable porque a cidadanía e parte da corporación andarían a cotío en estado xeral de flipe e colocón, e que só se salvaría o señor alcalde porque a auga non a probaba.

Estou seguro de que o ninot gañador do próximo certame das Fachas, perdón polo lapsus, das Fallas de Valencia vai ser o que represente a este perigoso xefeciño bananeiro, de corpo pequeno e enorme mala carraxe. Ogallá que a súa frase contra os inimigos só fose unha metedura de pata, pero temo que non, temo que é unha manifestación máis da súa ideoloxía. Polo ben de todos, que o cesen, non vaia suceder que alguén, no canto de meter a pata, estarrique a pata por culpa dos seus métodos.

OLAFSON MOKK

2012-02-20T02:42:00.000-08:00

AS CORES

Aproveito esta entrada para dar resposta breve ao meu amigo Alfonso Álvarez Cáccamo e tamén, de paso, para facer o mesmo cun anónimo interlocutor que me chamou ao teléfono móbil (ignoro cómo puido conseguir o número) para solicitarme, non de moi bos modos, que aclarase certo parágrafo dun dos meus Pensamentos publicado hai uns días.

Comecemos polo meu estimado Alfonso: nesta época que corre, que por sorte ou por desgraza nos tocou vivir, e dada a miña idade que é sincrónica coa túa, xa que ambos nacimos en 1952 e andamos xa na fronteira dos sesenta, son incapaz (e ademais quero ser incapaz) de pintar as cousas con tons neutros e cos trazos borroso; para min as cores deben ser puras, Se o feito de pintar as cousas coas cores exactas recibe o nome de radicalismo, declárome pintor radical da vida. A época dos grises xa pasou, ou eso creo. Cada vez que ven néboa doéme un palastrazo que recibín dun gris en Compostela cando era estudante, e, agás na memoria, os grises para min desapareceron, pero os marróns existen, e se unha poeta extraordinaria guinda enriba do lenzo branco e brillante da súa traxectoria poética un bote de pintura marrón caca, a súa obra ficou para sempre pintada de marrón caca. Que non compartas isto comigo non significa que ti teñas razón nin que a teña eu, pero como se trata dunha cuestión de felicidade íntima, ou pode que de comodidade clasificatoria, para min o branco e o marrón, eu que son de paleta de cores chas, non combinan senón que o marrón ensuxa o branco. Un cagallón nunha pista de xeo creba o esplendor da súa curiscante beleza e o cagallón dese poema non foi de ser humano senón de elefante.

Polo que atinxe ao meu insultador anónimo, aclarareille o que non tiven ocasión de responderlle polo teléfono porque el era incapaz de escoitar, fenómeno moi frecuente nesta sociedade. Polo visto, o insultador interpretou que nun parágrafo que escribín o outro día falando dos políticos que deberían retirarse a tempo sen salferir baba, facía referencia nada menos que a Beiras, ¡miña, nai! ¡que bruto es amiguiño insultador! Le con ATENCIÓN: eu XAMAIS insultaría a Beiras porque lle teño INMENSO CARIÑO e ENORME ADMIRACIÓN. Como me gusta pintar as cousas con cores ben definidas e deixarme de medias tintas direiche que NON ME GUSTOU NADA que Beiras fixese esas declaracións na Voz de Galicia e en EL País cando tería que lavar os farrapos suxos no seo do BNG e non dando carnaza ao inimigo. Tampouco me refiro co da baba a Francisco Rodríguez outra persoa pola que sinto ADMIRACIÓN por moito que che doa, anónimo interlocutor, perdón: locutor de caca, porque so falaches ti. Este Blogue non ten censura de ningún tipo, e se queres poñerme a feder faino aquí por escrito. Este Blogue é para que se pinte nel con cores puras. Fíxate ti, pensa: ¿Quen salfire baba, ten gafas e unha rara barba que tapa unha cicatriz producida por un accidente automobilístico? ¿Quen salfire baba e non lle quedou ningunha cicatriz dun accidente de helicóptero? ¿Xa o adivinaches? ¡Moi ben, premio para ti! Da boca de Beiras xamais saiu nin sairá baba, senón palabras, o malo é que nos últimos tempos saíronlle demasiadas, pero eu sempre lle terei un profundo RESPECTO, CARIÑO e ADMIRACIÓN.

No ano 2005 construín un Monumento aos Lapis de Cores que está situado na fermosa Praza da LIberdade, en Mirtingbrunchi (Gurzonia). Con el tentei homenaxear a todos e todas os que adoitan pintar as cousas con claridade e se pronuncian sen medias tintas. Se ademais, esas xentes son capaces de observar o mundo, sen detectar opacidades, a través do Monumento á Transparencia que publiquei o outro día, esas xentes serán as miñas xentes. Diciamos na época da nosa mocidade estudantil: Se o negro é negro e o branco é branco, ¿para que carallo queremos o gris?

Con cariño e esperanza. OLAFSON MOKK.

2012-02-20T00:57:00.001-08:00

Comentario:

Estimado Olafson: Sigo con interese o teu Blog (coido que en galego dise blogue) e comparto moitas das cousas que nel dis, outras son máis discutibles. De acordo en que o poema que escribiu Luz Pozo Garza en louvanza de Fraga Iribarne é para deixar abraiado ao ghicho máis sereo do mundo, que foi un poema inoportuno e difícil de entender, mesmo que é un poema moi malo, pero outra cousa ben distinta é que califiques como caca a toda a poesía de Luz, unha poesía con luz, brillante, e mesmo en moitas ocasións emocionante. Coido que con esa túa radical adxectivación tiras pola borda a credibilidade das túas apreciacións. Modérate un pouco, que ser de esquerdas non consiste en ser esaxerado. Ti mesmo falas da inxustiza con frecuencia. Aplícate o conto: coido que é inxusto que lle chames caca á beleza, aínda que de cando en vez caia un cagallón enriba dela. Con toda a miña simpatía. ALFONSO ÁLVAREZ CÁCCAMO, Oia (GALIZA).

2012-02-15T03:50:00.004-08:00

A TRANSPARENCIA

Un dos comentarios insensatos, de entre tantos que a xente larga pola boca ou coa pluma, que máis carraxe me produce é o ingrato tópico de que os políticos/as son todos uns corruptos. Calificar á clase política dese xeito non só é insensato senón, sobre todo, profundamente ingrato e inxusto. Eu afirmo que non é certo, e que non hai máis que revisar a Historia. Coñecín e coñezo xentes dedicadas á Política con auténtico afán de servizo, persoas que dedican moitas horas, ou todas, do día coa ilusión de tentar solucionar os problemas da colectividade, vocacionais e mesmo soñadores/as dun mundo mellor. Moitos e moitas fixeron e fan grandes esforzos e incuestionables sacrificios -algúns o da propia vida- defendendo con altruismo valores de ben e de xustiza para todos, loitando polo benestar dos pobos aos que representan.

¡Claro que hai políticos corruptos!, e carniceiras, e pallasos, e domadores, e profesores, e médicas, e avogados, e actrices, e xastres, e empresarias, e soldadores, e presidentes de clubes de futbol, e obreiros da construcción, e vendedoras ambulantes... pero son excepcións. Sinxelamente sucede que o ámbito de influencia e de decisións dun político/a é inmensamente máis amplo co que podemos ter os que nos dedicamos a outras profesións. O simplismo da afirmación de que os políticos son corruptos cheira mal, fede a rancio alento reaccionario, ule ás proclamas daqueles que desexarían que Franco resucitase. Os que se autodenominan apolíticos confírmanse como negadores da esencia social do ser humano, da antiquísima distribución de funcións que xa nacera no Neolítico e que os gregos souberon definir como representantes da organización da Polis.

Undangarín non é un político senón un tafur sen escrúpulos, un ladrón que roubou onde puido pero que tería roubado ata a arxila dun obradoiro, en definitiva un canalla porque roubar ao país e roubar máis ca nada aos pobres, que os hai a milleiros. Os familiares que sabían das súas andainas tamén son uns corruptos. O único que teño constatado verbo da corrupción dos políticos/as é que ao longo da historia se dan moitos máis casos entre os de dereitas que entre os de esquerdas. Por algo será.

Na Política, como en todas as profesións, cómpre saber retirarse a tempo ante a tentación ou ante a falta de clarividencia para seguir no trafego, e retirarse sen salferir mala baba ou sen rachar as ilusións colectivas.

No ano 2001, diante da sospeita de que había negocios turbos por parte do alcalde da vila de Nordal (Gurzonia), construín un sinxelo Monumento á Transparencia que ubiquei diante da Casa do Concello. Este feito desencadeou unha serie de actos reivindicativos que desencerellaron a trama corrupta e provocaron a dimisión do alcalde. O monumento converteuse nun símbolo e hoxe está instalado no fermoso Val de Nordal. Alí, en Gurzonia, non existen os vándalos brutais e incultos que destrúen o patrimonio común, como sucede neste maleducado país (ao que, por certo, se lle suprime a asignatura de Educación pola Cidadanía), e segue resplandecendo; a xente non lle guinda pedras para crebar o cristal, nin o pinta con esprais, senón que lle saca brillo. Diante dos edificios dos Parlamentos e dos Concellos, e de todos os locais públicos ou privados onde se tomen decisións que afecten á cidadanía, deberiamos ubicar réplicas deste monumento e desa maneira observariamos, cando rematen as reunións decisorias e os artífices regresen ás súas casas, quen torce a cara ao enfrontarse ao cristal e quen mira con claridade ao seu través.

Saudiña. OLAFSON MOKK.

2012-02-11T14:48:00.000-08:00

Dancemos e cantemos, benditos/as.

¿Que podemos facer ante tanto descalabro? preguntoume un amigo, a min que non son case ninguén, que na suma son só eu e as xentes que amo e na resta son eu menos as circunstancias que aborrezo.

¿E ti mo preguntas a min?

Eu non che sei, meu amigo, qué podemos facer ante tanta desfeita. Rir agora é de parvos. Chorar agora é propio de pusilánimes, imbéciles e escuros, deses que criticamos no noso himno... que criticabamos, quero dicir, porque agora o himno vaise cantar a varias voces, todas desafinadas, e a ver quen é o listo/a que pode volver xuntar o coro.

Eu, ante o estúpido descalabro que tanto agardaba a dereitona e a dereita só se me ocorre, polo de agora, non pensar nel e convidarvos a cantar e a danzar, ao xeito de Zorba o grego, cos brazos tentando atrapar pombas como na fermosa melodía do Zeca, e moito coidadiño que agora as gueivotas van picañar máis e máis a gusto, co gusto que nós, os/as nacionalistas galegos/as lles brindamos. Sen embargo, como Zorba, eu brindo porque algún día volvamos ser sensatos.

No ano 2002 construín para o Teatro da Danza e da Música de Mimbrano este monumento de catro metros de altura e seiscentos quilos de peso, feito con discos de vinilo inservibles que reciclei. A música que levaban nos seus microsulcos non desapareceu senón que se transformou dentro da figura na melodía que cadaquén queira escoitar. Dancemos e cantemos, pois, benditos, que é un xeito fermoso de unión pero tamén serve, se se fai con forza, para espaventar aos corvos que tenten roubarnos os ollos e as gueivotas que soñen con suplantarnos. Abride ben os brazos, cantade ben alto e danzade como Zorba o grego, e xa veredes cómo dentro do voso corazón entra unha airexiña fresca de esperanza por tempos mellores. Cantade o que queirades, pero polo de agora deixade os himnos para mellores ocasións.

OLAFSON MOKK

2012-02-10T10:16:00.000-08:00

ESTADO de REVÉS

Indivíduos e indivíduas da caste á que pertence Esperanza Aguirre, personaxes deses e desas que tantos hai neste país e nos paises que limitan co Padornelo e os Pirineos, paisanos públicos e privados deses que teñen pendurado no salón da súa casa un cadro reversible co retrato de Franco na cara e o de Mariana Pineda no envés, por se veñen visitas, falan coa boca grande, e cada vez con maior asiduidade, do Estado de Dereito como quen recita unha desas máximas integristas do Catecismo do padre Artete. Polo visto estamos nun Estado de Dereito que, segundo din, puxo o punto sobre o i coa decisión xudicial contra Garzón quen xa non poderá enxuizar os crimes do franquismo.

Na transición entre o franquismo e o neofranquismo desta Monarquía á que lle puxeron os apelidos de Constitucional e Aconfesional (apelidos dos que, polo observado, a propia monarquía renega) preguntáronos nun referendum se queriamos o que ao principio deste parágrafo indiquei: máis franquismo ou unha monarquía, e claro, eliximos o segundo; é algo así como se nos desen a escoller entre un puñazo ou unha labazada, e os españois escolleron (eu non, que non votei por ser cidadán gurzonio) a un rei a quen deixara no seu trono o seu curmán de Zumosol, un sanguinario militar nacido no Ferrol de El. Ao cabo, do invento, xurdiu un Estado recauchutado en gran parte grazas ao nefasto Alfonsito Guerra quen dixo que non xogaba se non había café para todos, e aí xurdiu o Estado do Revés que podedes ver no mapa deseñado no ano 2008 polo meu entrañabel amigo Omacca Czeravla Oslec, o cartógrafo máis realista e menos Realista que coñezo.

Eu preferiría que no canto dun Estado de Dereito tivésemos un Estado de Dereitos: dereito á educación gratuita para todos/as, dereito ao traballo, dereito a xulgar aos verdugos do franquismo, dereito a que se recoñecesen as súas vítimas, dereito á igualdade para as mulleres, dereito a que a Igrexa deste Estado aconfesional se dedicase só a rezar e non a militar contra a liberdade das persoas, dereito á autoderminación dos pobos e , entre outros moitos máis, pero sobre todo, dereito a escoller o Xefe do Estado e que non nos veña dado pola cor azul da súa hemoglobina.

OLAFSON MOKK

2012-02-09T02:51:00.000-08:00

Caneiro e outros tertuliáns/ás.

Como xa dixen o outro día, son afeccionado a escoitar as tertulias da radio, especialmente da Galega. Salientei a intelixencia, a verba precisa, a claridade de ideas de Pilar García Negro. A esa lista de bos e boas tertuliás, engado agora a de Xavier Vence, tamén só contra todos como Pilar. Outro excelente comentarista é Paco Trigo quen cos seus disparos de simpatía, e tamén de clarividencia, desarma con facilidade ao contrincantes. Fico pampo, abraiado e algo tristeiro ao comprobar que un home que sempre considerei de esquerdas, Xosé Carlos Caneiro, pasou radicalmente de bando e arremete con saña, e con pouca graza por certo, contra a CIG sempre que ten ocasión. Que o faga o cascarrabias (por dicir algo suave) de Pita nin me estrana nin me emociona negativamente porque nunca lles dou categoría a eses neodemócratas que teñen un pe (por falar dunha extremidade humana) enchoupado na lama do pasado máis reaccionario (por dicir un eufemismo). ¡Pero que Caneiro despotrique contra a CIG, non o entendo! ¿Cambiáronme a este Carliños ou era así sempre e eu non o sabía?

No ano 1987 construín unha instalación en Mimbrano, a capital de Gurzonia, co pertinente permiso municipal para dúas horas, que consistía nun anuncio xigantesco pendurado das ventás dun rañaceos. En fronte, noutro edificio situado na beira dereita da rúa, instalei unhas escaleiras. Ao pé destas, un cartaz dicía: "Por só un curgús (a moeda gurzonia, equivalente a dez céntimos de euro) poderá vostede contemplar este anuncio desde a mellor posición posible". Nesas dúas horas subiron polas escaleiras 1.237 persoas polo que recadei uns 123 euros, suficientes para pagar o devandito permiso municipal. Só tentaba comprobar ata que punto o ser humano pode ser manipulable, sobre todo tendo en conta que desde a beirarrúa podía contemplarse o anuncio de valde.

A manipulación dos seres humanos pode facerse con diferentes técnicas. A máis utilizada é a do bombardeo constante. Se teimudamente se repite que os sindicatos son nefastos, ou se a clase política é un lastre, algo vai quedando no pouso do pensamento dos indivíduos, e o cerebro, xa ben cavado e estercado, doadamente estará disposto para a semente, a perniciosa semente dos perversos sementadores. Caneiro fixo un chiste, un dos seus malos chistes, cando tras a dorosa queixa doutro tertulián que se laiaba de que en Galiza houbese 260.000 parados, raposeiramente indicou que había máis en Andalucía, e ficou tan pancho. ¿Que che fixeron Caneiriño? ¿Que emprego che ofreceron? ¿Por cales escaleiras andas a subir? ¡Que tristura!

OLAFSON MOKK

2012-02-04T10:47:00.000-08:00

De novo con vós.

Por razóns técnicas alleas á miña vontade non puiden escribirvos os meus pensamentos durante esta semana. As razóns técnicas podo resumilas nunha soa frase: en Galiza con estes gobernantes actuais vivimos no terceiro mundo. É propio do terceiro mundo que suframos apagóns de luz constantes. Eses apagóns producen avarías no meu ordenador. E iso foi o que pasou. Posiblemente, de toda Galiza, o alcalde máis inútil que exista sexa o de Oia, localidade na que eu vivo desde 2003. É un indivíduo, rodeado duns concellais do PP absolutamente incapaces de solucionar un só problema á veciñanza. O PP leva aquí desde a desaparición do primeiro franquismo. Agora, no segundo franquismo, seguen sendo elixidos malia a súa manifesta ineficacia. Unha das mostras máis palpábeis desta ineficacia é que son incapaces de solucionar os constantes apagóns de luz que tanto mal fan nesta bisbarra sudoccidental de Galiza, o territorio da recauchutada Penínsua Ibérica que máis enerxía eléctrica produce. Paradoxos terribles estes. Paradoxo terrible é ver convertido este potencial paradiso que é a Nosa Terra no país dos refugallos, da improvisación e da reverencia a todos os personaxes que o único que fan é danar a nosa identidade.

Durante esta semana pasaron moitas cousas. Na Cultura ben poucas porque estes indivíduos do PP, desde Madrid ata Galiza teñen o obxectivo -que están cumprindo- de desmantelala, pero resistiremos. Outros axúdanos, por exemplo os que toman decisións como a de desprezar o legado fotográfico de Pacheco, máis de 60.000 fotografías, memoria magnífica de Vigo e bisbarra e outros/as continúan ensalzando a figura dun fascista nacido en Vilalba que o único que fixo por Galiza foi pasar a apisonadora e que en España formou parte dun goberno golpista e criminal.

¡Que vergoña o poema de Luz Pozo na Voz de Galicia louvando a Fraga! ¡Que tristura ler eses versos puñeteiros escritos por unha poeta que antes eu admiraba! Agora xa non podo facelo. Os seus versos, todos os dela, se me converteron en caca.

Fronte á caca, tamén seguiremos resistindo. A familia do meu querido Alfonso Álvarez Cáccamo, a súa nai María Luisa Cáccamo Frieben e os irmáns do primeiro Xosé María, María Elena, Celso e Berta, veñen de donar á cidade de Vigo e a toda Galiza un importantísimo arquivo, froito do traballo de catro décadas do amoroso traballo de Xosé María Álvarez Blázquez, á Fundación Penzol. Pensa esta familia que aínda hai solucións para tentar frear o desmantelamento da Cultura Galega. Pode que sexan uns inxeis.

Tentaremos que continúe brillando a luz. Tentaremos acender todos os fachos, as lámpadas, os flexos, os focos, as lanternas... Tentaremos que continúen escintilando as estrelas e sorrindo a lúa. No ano 1979 non estaban as cousas peor que agora, ¿quen o diría?, e daquela construín un monumento á luz eléctrica, titulado "A comunicación dos flexos" coa esperanza de que a negrura se tinguise de luminosidade. Hoxe volvo acendelo antes de que todo fique ás escuras. Olafson Mokk.

2012-02-04T02:58:00.000-08:00

Os monumentos.

A Humanidade construiu monumentos e erixiu estátuas desde tempos inmemoriais. Os monumentos raramente foron edificados, tallados, modelados, artellados, soldados, cementados, gravados, pintados e/ou ensamblados para conmemorar a paz. As estátuas raramente foron esculpidas para homenaxear ás mulleres que son as que levan o peso da Humanidade desde tempos inmemoriais. ¿Por que non un monumento ás nais dos soldados descoñecidos?

2012-01-23T12:37:00.000-08:00

A radio dos domingos é insoportable.

Gústame moito escoitar a radio. É unha grata compañía mentres ando ocupado na confección dos meus cadernos de escribanía artesanais ou facendo tallas de madeira ou pintando cadros do meu mundo paralelo no Obradoiro Tralabotica que dirixo e comparto comigo. Para escoitar música clásica, unha das miñas paixóns, non necesito a radio porque teño un tocadiscos e podo escoller os meus compositores preferidos. O que máis me entretén son as tertulias. Polo meu horario de traballo podo escoitar as dúas que emite a Radio Galega, a das nove menos vinte da mañá e a das dez da noite. Os tertuliáns/ás son distintos cada día, como debe ser. Ás veces din cousas que me fan rir, outras veces fico pampo de tanta simpleza, no peor sentido da palabra e noutras ocasións escoito atinados razoamentos. Os tertuliáns case sempre falan un mal galego aínda que hai dignísimas excepcións. Eu tamén podo falar ou escribir con erros, pero non son un tertulián, e aínda que a voz non sexa a miña ferramenta, sen embargo cando escribo tento facelo o mellor posible, un esforzo que non practican a meirande parte dos que falan pola radio. O uso dos pronomes é terrible, igual de terrible que esa teima que teñen de poñer sempre detrás do verbo auxiliar IR a preposición A cando o verbo ir non ten o significado de acudir. Exemplo: "vou a dicir unha cousa" ou "vamos a ver se nos entendemos". O xénero de certas palabras tampouco o coidan (a labor, a leite, o paisaxe, etc) e moitas máis cousas que podería engadir como a morea de castelanismos, a utilización de tempos compostos do castelán, ou o odio que amosan polas terminacións en -ADE como a que teñen a cidade e a bondade... Con todo, disfruto coas tertulias. É do mellor que se pode escoitar na Radio Galega. Xamais perdo o faladoiro dos mércores pola noite porque intervén unha das persoas coa mente máis clara de Galiza, co idioma máis depurado e perfecto, coas ideas políticas inequivocamente asentadas, cunha capacidade de exposición sorprendente, intelixente, didáctica, serea, asisada, cordial e pacienzuda entre outras virtudes: Pilar García Negro.

O que sucede todos os domingos, e algúns mércores, e algúns luns, e pode que os xoves, exprésao ben este cartaz que publico abaixo, e que non está desfasado. E non só se provoca a cotío a invasión do futbol coa radio senón tamén coa televisión e co desmesurado espacio que lle dedica a prensa. Este cartaz, tan actual, foi elaborado en Alemaña poucos anos antes da Segunda Guerra Mundial, criticando o que eu critico, o futbol como opio do pobo, agora inxectado á poboación nunha dose enormemente maior, ¿quen o diría? que a que tentaba castrar as cabezas na época do franquismo. Sen embargo debo engadir dúas aclaracións: non estou contra o futbol porque son moderadamente afeccionado a ese deporte cando xoga o Celta, o equipo dos meus amores, e que, con todo, admiro a profesionalidade e a paciencia dos locutores en loita contra os mandamáis que lles impiden levar a cabo o seu traballo con liberdade nesa guerra que non comprendo.

Olafson Mokk.

2012-01-22T13:30:00.000-08:00

Tomo a palabra

Despois da xenerosa presentación que de min fixo Alfonso Álvarez Cáccamo, serei eu a partir de hoxe quen tome a palabra aínda que terei moi en conta os seus amigables consellos. Eu non son fillo dun escritor, coma el, senón dunha modesta costureira e dun pai que nunca coñecín porque morreu antes de eu nacer. Parece ser que foi un tipo valente que morreu nunha guerra defendendo estupidamente a unha patria na que non cría. Deixémolo polo de agora. Foi a miña nai, que aínda vive chea de luz e entendemento aos noventa e oito anos, quen coa súa forza, a súa ilusión e o seu traballo infatigable nos sacou adiante a tres fillos e tres fillas dos cales eu son o derradeiro. Foi para ela unha vida durísima pero xamais perdeu a ilusión e raras veces o sorriso. Moitos foron os seus sacrificios e as súas ensinanzas, a principal quizais a do amor que soubo inculcarnos polas xentes modestas e o rexeitamento os seres humanos fatuos, baleiros, fachendosos, a aqueles que un amigo que xa non sei por onde anda, Emilio Dopico, poeta que quizais deixou de poetizar, chamaba "os fillos do meu pai é". En honor á miña nai construín no ano 1977 o meu primeiro monumento, ubicado na aldea de Púrcul (Gurzonia), localidade natal da miña amada proxenitora, o Monumento á Agulla de Coser.

CARACTERÍSTICAS
Altura da agulla: 20 metros.
Altura do carrete: 14 metros.
Peso total: 5 toneladas.

Materiais: A agulla é de madeira de piñeiro do Cantón de Oslek tratada con resina furondrósica de xaramillo residual. A torreta e a roldana son de aluminio, e a base é de formigón. O soporte da agulla está realizado con catro varillas de aceiro gornecido con mulcus tortelinus. O cable gros de aceiro que vai da roldana ao ollo da agulla vai soldado malia o que poida paracer na miña postura no gravado.

¡VIVA A REPÚBLICA! Olafson Mokk.

2012-01-21T13:10:00.000-08:00

Este é o Monumento ao tempo.

Foi construido no ano 2007 e está ubicado na vila de Mateteia (Gurzonia). Os materiais empregados son a madeira de buxo de Poponica tratada con resinas de dufrol serpentino e pintada con esmaltes prepoteicos. A base é de vinilo reforzado. O monumento ten unha altura de 14 metros e un peso aproximado de dúas toneladas e media. Mediante uns émbolos situados na parte inferior da construcción, o Monumento ao Tempo afúndese e prégase por decisión persoal do autor, cada vez que os medios de comunicación deturpan a realidade verbo da traxectoria vital dos personaxes públicos. Durante toda esta semana estivo pregado. Mañá o monumento volverá ao seu estado normal se os medios de comunicación deixan de mentir sobre os logros dun fascista que naceu no noroeste do Estado Español.

¡Viva a República! Olafson Mokk

2012-01-21T02:27:00.000-08:00

¿Quén é Olafson Mokk?

Hai unha notable coincidencia entre o meu nome e a miña data de nacemento (23-10-1952) coa do artista Olafson Mokk, non así co lugar no que eu nacín, Vigo, e el que viu a luz en Reistinache, a segunda cidade de Gurzonia. Eu a Gurzonia só viaxei nunha ocasión, e fiquei gratamente impresionado pola súa beleza, o benestar das súas xentes, e o xeralizado amor pola cultura, a libertade e o laicismo. Alí non hai curas exhorcistas como en Baiona. Gurzonia é unha república polo que ten un réxime político de garantía. Eu non adoito facer propaganda dos meus libros, un acto grave de egolatría, o primeiro paso para ir vendelos polas portas, pero, como excepción, recoméndovos que leades A revolución dos globos, publicado en Galaxia, porque aos/ás que teñades interese por coñecer ese enigmático país sen bispos nin monarcas acharedes na novela unha precisa historia dos seus devires históricos e histéricos desde 1900 até 1916, o ano da proclamación da República coa morte do dictador Alfonso Nilo e o prócer mafioso-relixioso Josep María Balagat.
Olafson Mokk, como dixen, naceu no ano 1952 en Reistinache. Pertence á brillante xeración formada no Instituto Medio de Mimbrano (a capital do país), ou xeración dos 50, como Arsenio Glup, Míchigan Bandesiro ou a poeta Gróncholis Oubea. Olafson Mokk intervén nos espazos urbanos e en plena natureza naqueles lugares suxestivos homnaxeando cos seus monumentos os aspectos cotiáns máis simples "sen os cales a vida sería moi pouco poética". Mokk foxe dos círculos artísticos e das "apariencias sesudas e sexudas da intelectualidade finchada e prepotente" e traballa modestamente en obras das que non agarda retribucións económicas, conformándose unicamente coa concesión dos permisos pertinentes e coa emoción dos que observen a súa obra. Para subsistir económicamente puxo en funcionamento o seu OBRADOIRO TRALABOTICA onde elabora cadernos de escribanía, reloxos artesáns, modela o barro, realiza debuxos, cadros e poemas por encarga. Gosta de ser fotografado subindo as escaleiras que conducen ao cumio dos seus monumentos e portando "o facho aceso da inspiración". As súas obras están repartidas maioritariamente ao longo e ancho da xeografía gurzonia e tamén nos paises limítrofes, as repúblicas rosaurunas como Inmeria ou Socrutia. Foi recoñecido co prestixioso Premio Sibel e co galardón da A.A.P. (Asocieko Artistal Pauperiostro ou Asociación de Artistas Pobres) , nas súas palabras "o recoñecemento máis emocionante que xamais recibín" e que consiste nun bocadillo de chourizo elaborado en porcelana. Olafson Mokk, infatigable artsita, traballa actualmente nun complicado monumento á velocidade. Entre as súas obras, destacarei o Monumento á Agulla de Coser, o Monumento á Transparencia, o Monumento de Homenaxe á Mantis Relixiosa, a Máquina de pescar galiñas ou o Aparello para Repintar a Lúa. En sucesivas páximas comezarei a mostravos algunhas destas magníficas instalacións. Agardemos de Olafson Mokk moitos e irrepetibles galanos.

2012-01-20T09:13:00.000-08:00

¡Que longa cadea de mentiras encerelladas tivemos que aturar nestes días!
Lembreime moito do meu pai, Xosé María Álvarez Blázquez, cando escoitei e lin tantas mentiras seguidas sobre a vida, logros e honores dun fascista que marchou para o outro barrio. Lembreime dun soneto seu, de Xosé María, que ben se lle pode aplicar a este que tantos honores recibe agora, só trocándolle o nome de Juanito polo de Manolo. Lembreime do secuestro do libro de Lois Diéguez, O tempo sen saída, publicado na modesta Edicións Castrelos, dentro da colección "O Moucho", no ano 1972, vítima da lei de censura propiciada por Fraga Iribarne, un secuestro que a piques estivo de arruinar a modesta editorial. Lembrei que, sendo eu tan só un neno, comentárase na miña casa que a un tal Grimau a policía fraguista, perdón: franquista, guindárado pola ventá. Sendo eu menos neno, a policía franquista, perdón: fraguista, rematou coa vida de varios obreiros que se refuxiaran nunha igrexa de Gasteiz, e recordo os mortos de Montejurra, aínda que eses me importan menos, afírmoo sen remordementos e, por fin, sen censura . Non me gustaría que meu pai vivise nestes días porque sufriría con tanta mentira e tanto esquecemento, con tanta gaita militarizada e co chamado galeguismo fraguista, un vergoñento concepto, o dun tipo que perseguiu o galeguismo de verdade, o de Castelao. Un ano destes leremos, non me sorprendería, que quen amaba de verdade aos xudeus era Hitler.

2012-01-19T08:14:00.000-08:00

Sucedeu nestes días un fenómeno desconcertante que podería enlazar cos meritorios palíndromos clásicos como SATOR AREPA TENET OPERA ROTAS e que poderiamos actualizar, con criterios modernos, esta vez en castelán con aquilo de que LIGAR é SER ÁGIL. Agora resulta que Fraga Iribarne foi un palíndromo andante: o pai do galeguismo ao que tanto perseguiu, algo así como se hoxe dixese que a rúa nunca foi seu súa, que el pasaba por alí por casualidade. A atmósfera deste país está palindromada, o palindromador que a palindrodomestique mal palindromador será.